Gespreksgroep
Ervaring van een tweedejaars student
Het was altijd een strijd van mijzelf geweest. Een ongelijke strijd. Op een gegeven moment wist ik mijn gevoel moeilijk een goede plaats te geven en was het iets wat mij enorm belaste. Ik zocht daarom contact met anderen om te praten over waar ik mee zat. In het tweede jaar van de opleiding gaf ik mij op voor het praatgroepje van het Studentenpastoraat.
Ik was zenuwachtig! Ik had geen idee wat ik er van moest verwachten. Het klinkt best suf om na schooltijd wat met een groepje het te hebben over mijzelf en mijn gevoel. En wat voor vreemde types zouden daar zitten? De eerste keer dat ik daar zat stelden we ons aan elkaar voor. Gaandeweg leerde ik dat ieder zijn eigen proces doorging om zijn weg erin te vinden. Het werkte relativerend en verhelderend om anderen te horen over het onderwerp en hoe zij erin stonden. Ik merkte dat ik innerlijk rustiger werd.
Elke maand was er een gesprek van ongeveer anderhalf uur, waarin ik de door de maand heen opgebouwde spanning kon laten varen. Daardoor kon ik me ook makkelijker richten op andere zaken. In mijn proces om dichter bij mijzelf en God te komen was het praatgroepje van het Studentenpastoraat een belangrijk onderdeel.